Dzieci sześcioletnie z trudnościami w opanowaniu elementarnych umiejętności – jak im pomóc?

9. luty 2016 - 9:26

By prowadzić działania ratunkowe nastawione na intensywne wspomaganie rozwoju umysłowego dziecka muszą być spełnione następujące warunki:

1) może je prowadzić pedagog lub psycholog z odpowiednim przygotowaniem po uprzednim przebadaniu dziecka w poradni psychologiczno-pedagogicznej,

2) takie zajęcia muszą odbywać się w osobnym pomieszczeniu,

3) zajęcia należy przeprowadzać systematycznie,

4) działania naprawcze muszą być prowadzone we współpracy z rodzicami.

Dzieci, które „nie nadążają” za programem kształcenia powinny być objęte szczególną opieką. Należy opracować dla nich indywidualny program, który powinien być realizowany w trakcie zajęć korekcyjno-wyrównawczych. Układając go należy uwzględnić rzeczywiste potrzeby i możliwości rozwojowe dzieci. Dobry program zajęć korekcyjno-wyrównawczych powinien obejmować wszystko, co wymaga interwencji. Tylko całościowe podejście do problemu gwarantuje sukces.

Podstawą opracowania całościowego programu winny być dwa źródła:

- wyniki diagnozy przeprowadzonej przed rozpoczęciem zajęć - „tak jest”,
- uświadomienie sobie tego, co dziecko powinno sobą reprezentować po zakończeniu zajęć – „tak powinno być”.

Na pomyślność pracy korekcyjno-wyrównawczej czy kompensacyjnej w ogromnej mierze wpływa postawa rodziców. Rodzice często nie dostrzegają problemów rozwojowych swojego dziecka. Dobrym sposobem przekazania informacji o tym, czym różni się ich dziecko od rówieśników jest zaproszenie ich na zajęcia, w których dzieci wykazują się różnym poziomem kompetencji. Wcześniej jednak, podczas rozmowy, proponuje się pewien rodzaj postępowania według schematu:

„- wcześniej wyjaśnić rodzicom, że z dzieckiem dzieje się coś niedobrego i dlatego warto zobaczyć go na tle grupy,

- przekonać ich, że nie chodzi o krytykę dziecka, ale o podjęcie mądrych działań naprawczych,

- zorganizować tylko dla nich zajęcia otwarte,

- po zajęciach porozmawiać o tym, w jaki sposób można dziecku pomóc”.

Tylko aktywne uczestnictwo rodziców w problemach dziecka może stanowić podstawę do współdziałania, do wspólnych ukierunkowanych oddziaływań pedagogicznych. Prawidłowa relacja między rodzicem i dzieckiem wpłynie zapewne na pozytywne rozwiązanie różnego rodzaju trudności występujących w życiu. Rodzice, wspierając oddziaływania nauczycieli, starają się tym samym brać czynny udział w realizacji zakładanych celów edukacyjnych. Nauczyciel nie może wypełniać należycie swoich obowiązków wychowawczych i dydaktycznych „bez pomocy i współpracy z rodzicami, bowiem pozytywne wyniki można osiągnąć wtedy, gdy stawiane dzieciom wymagania będą zharmonizowane z wymaganiami domu rodzinnego. Harmonijna współpraca nauczyciela z rodzicami wzbogaca zarówno jedna, jak i drugą stronę”.

Aby zaobserwować postępy dziecka należy rozpoznać go jako jednostkę mającą swoje przekonania, sposoby pracy, pomóc mu w zrozumieniu różnych części programu. Dostosowanie programu kształcenia, pomocy metodycznej dla każdego dziecka, określenie zamierzeń edukacyjnych oraz rodzaju interwencji pedagogicznej wymaga ciągłej ewaluacji procesów uczenia się i rozwoju. Pomoc i wsparcie nauczyciela pozwoli dziecku mającemu trudności, na ich pokonanie i kontynuowanie procesu rozwoju. Ewaluacja powinna być stosowana w każdej sytuacji zarówno w postępach dziecka, jak i w trudnościach. Po przeanalizowaniu sytuacji powinny być zastosowane odpowiednie metody pracy i pomoc pedagogiczna stymulująca rozwój.

Podczas monitorowania osiągnięć dziecka może zostać zauważony każdy błąd dziecka wskazujący na jego braki w zakresie określonego odcinka rzeczywistości. Pozwoli to nauczycielowi na szybką interwencję pedagogiczną i pomoc dziecku w usuwaniu trudności i wspieraniu go w dalszej pracy. Najważniejszą sprawą jest „uznanie dziecka wraz z jego niepowodzeniami, przekonanie go, że ono samo nie jest niepowodzeniem, ale ma niepowodzenia, ma trudności, ale też ma możliwości”. Dlatego tak ważne jest, aby dziecko najwcześniej rozpoczęło edukację w przedszkolu, ponieważ istnieje ścisła zależność między długością pobytu dziecka w przedszkolu, a motywacją do uczenia się oraz wynikami uczenia się.

Literatura:

1. „Integracja w edukacji. Dylematy teorii i praktyki”. (red.) J. Jakóbowski, A. Jakubowicz – Bryx.

2. „Dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się matematyki”. E. Gruszczyk - Kolczyńska.

3. „Program wychowania i kształcenia sześciolatków”. E Gruszczyk – Kolczyńska, E. Zielińska, G. Grabowska.

4. „Wyrównywanie szans edukacyjnych u dzieci”. K. Lubomirska.

Grażyna MALIK

Redakcja Przedszkolak.pl