Rodzic i nauczyciel mentorem dla dziecka. Jak zarazić pasją przedszkolaka?

17. listopad 2017 - 9:28

Rodzic czy nauczyciel, będący mentorem dla dziecka, jest źródłem inspiracji i animatorem działań. Wspiera marzenia malucha, zachęca go do dokonywania właściwych wyborów i dodaje wiary we własne możliwości. Dla opiekuna kierującego się podejściem mentorskim, najważniejsza jest rozmowa z dzieckiem i zbudowanie z nim bliskiej, ciepłej relacji.



Rodzic i nauczyciel

Rodzic jako przykład i wzór do naśladowania
Dzieci naśladują przede wszystkim swoich rodziców. Rodzic jest dla dziecka wzorem, naśladuje ono jego zachowania i postawy, zarówno te pozytywne, jak i negatywne. Nie sposób wytłumaczyć maluchowi, by kierował się w życiu, tylko tym, co mówimy – jedynie poprzez własną postawę, nauczymy pociechę odpowiednich zachowań i przekażemy wartości, które są dla nas ważne i w które wierzymy. Rodzice i nauczyciele, dzięki swoim działaniom (o wiele bardziej przekonującym niż słowa) pokazują dzieciom jak postrzegać świat i traktować innych.

Oczekiwania wobec dziecka
Często lista celów, które sporządzamy sobie, czy na papierze, w programie nauczania czy w głowie, jakie miałoby osiągnąć nasze dziecko jest bardzo długa. Chcemy, by było: szczęśliwe, zrównoważone, samodzielne, spełnione, życzliwe, kreatywne, dociekliwe, pewne siebie, czułe, uprzejme… Warto się jednak zastanowić, jak to się ma do naszego postępowania wobec dzieci. Czy nasze zachowania są spójne z tymi, których oczekujemy od pociechy? Czy moje codzienne starania pomogą maluchowi wyrosnąć na takiego człowieka, jakim chciałabym go widzieć w przyszłości?

Jedną z dość banalnych rad, ale wcale nie tak prostych do zastosowania, jest ta byśmy sami byli ciekawi świata, uprzejmi wobec innych, tolerancyjni, otwarci, życzliwi (wszystkie ważne dla nas cechy mogą się tu znaleźć) – jeżeli chcemy, by na taką osobę wyrosło nasze dziecko. Gdy malec słyszy jak kłamiemy, nawet w codziennych sytuacjach i drobnych sprawach (np. wymyślając wymówki, kiedy nie chcemy się spotkać się z nielubianą krewną) to nie możemy oczekiwać od niego, że będzie prawdomówne. Tym bardziej, kiedy zdarza się nam okłamywać dziecko, by uniknąć przeciągających się rozmów i trudnych tematów.

Podejście mentorskie
Podejście mentorskie w pracy i wychowaniu przedszkolaka opiera się na wzajemnym zaufaniu i przyjaźni. Najważniejsza jest rozmowa z dzieckiem i wspólne spędzanie czasu. Taki opiekun jest mentorem, wzorem do naśladowania, a czasami po prostu kumplem swojego dziecka. Pokazuje drogę, towarzyszy w pracy, doradza, pomaga, a gdy trzeba daje wskazówki, ale zapewnia też swobodę w podejmowaniu decyzji i wybieraniu aktywności. To dobra droga, by zarazić pasją przedszkolaka.

Jeżeli lubimy w wolnym czasie sklejać modele, gotować, malować, ćwiczyć, chodzić na spacery, słuchać muzyki czy sami gramy na instrumencie – pokażmy dziecku nasze zainteresowania i pasje. Może się ono do nas przyłączyć, chcieć nauczyć się czegoś nowego, co je rozwinie albo za naszym przykładem odnaleźć zupełnie inną aktywność, w której będzie się realizować. Chodzi o to, by pokazać maluchowi, że można robić wiele ciekawych i kreatywnych rzeczy. Takich jak ich rodzice i opiekunowie lub zupełnie innych – byle się nie nudzić i znaleźć coś, co żywo zainteresuje dziecko i w czym będzie chciało się sprawdzić.

Odkrywanie pasji w młodym wieku ma pozytywny wpływ na późniejsze życie. Rozwija u dzieci inteligencję i wyobraźnię. Sprawia że są bardziej ciekawe świata, otwarte i pewne siebie. Rodzic lub nauczyciel, który jest mentorem dla dziecka, wprowadza je w świat swojej pasji i pomaga odkryć własne talenty. Jest kimś, kogo maluch ceni. Mistrzem, np. w grze na cymbałkach – to on wie jak trzymać pałeczkę i przekazuje tę widzę dziecku. Stara się zbudować bliską, przyjazną relacje, gdzie zarówno dorosły jak i jego podopieczny, są wobec siebie szczerzy i wzajemnie sobie ufają.


Autor: Sonia Mielnik

Redakcja familie.pl